به عمق نومیدی رسیده بودم و تاریکی چتر خود
بر همه چیز کشیده بود که عشق از راه رسید و
روح مرا رهایی بخشید.
فرسوده بودم و خود را به دیوار زندانم می کوبیدم.
حیاتم تهی از گذشته و عاری از آینده بود و مرگ
موهبتی بود که مشتاقانه خواهانش بودم.
اما کلامی کوچک از انگشتان دیگری ریسمانی شد
در دستانم، به آن ورطه پوچی پیوند خورد و قلبم با
شور زندگی شعله ور شد.
معنای تاریکی را نمی دانم، اما آموختم که چگونه
بر آن غلبه کنم.
                                                  هلن کلر

خدایا !
هر کدام از ما سالهایی با ارزوی دیگران زیسته ایم. جهل
کودکی و خامی نوجوانی مجال تصمیمات درست را از ما
گرفت.اکنون که به زندگی خود نگاه می کنم بر لحظاتی که
قدرتی برای افرینش و تغییر ان نداشته ام افسوس نمی خورم.
 در این شب تو را شکر می کنم زیرا به من این شهامت را دادی
 تا دیگران را مسئول اشتباهات خود ندانم. تو را شکر می کنم که جرأت
زیستن با احساس دوست داشتن و عشق را به من اموختی.
خدایا ! در همه ثانیه های زندگیم به من قدرت بده تا از ترس
رها باشم و با تو آرامش یابم.
                                                         آمین
                                                    التماس دعا

تمام وجود ما
حاصل ان چیزی است که می اندیشیم
چگونه کسی می تواندبگریزد
وقتی وجودش اکنده از نفرت است
وقتی در ذهنش مدام تکرار می کند:
او از من سو استفاده کرد،
او به من ازار رساند،
او مرا شکست داد،
او مال و منالم به یغما برد...
نفرت هرگز با نفرت پایان نمی یابد
نفرت تنها و تنها تسلیم عشق خواهد شد.
                                                 بودا

کاش کمتر گله می کردی
اینها که می گویی بهانه است عزیزکم
اگر از فراخ ابرها نیم نگاهی به من می انداختی
اگر دل کوچکت را به نگاههای زود گذر نمی بستی
مرا می دیدی
من که دیر زمانیست با نفسهای تو زنده ام
شاید وقتش رسیده باشد
دفتر سرگردانی ات را پایان بده
من همین جا هستم
نشان به ان نشانی که هنوز پنهانی مرا می نگری

شب نرگس است و شب شور
انتظار می کشد و انتظار می زاید
فارغ می شود و فراغ می افریند
تا صبح چه می کشد این مادر
در بستر امید.
دوستان سلام
از پیامهایتان ممنون،اما اگه میشه پیامهاتونو
خصوصی نگذارید چون این سایتو متعلق به
همه می دونم.
با تشکر

نمی دونم تا حالا شده تمام لحظات یک شب رو
حسرت بخوری اونهم به داشته های دیگران.
ناشکری بکنی و خدا رو مقصر تمام نداشته هات بدونی.
انگار که به یک تابلو از روبرو نگاه بکنی اما نفهمی که تابلو ها عمق ندارند.
اون چیزی که ما از اب و رنگ زندگی بعضی ها می بینیم همون تابلو ئه.
ولی حیف که دیر می فهمیم.
خدایا شکرت که خیلی بجا ما رو متنبه می کنی

با نام او
این اولین سطری است که می نویسم.حس جالبی دارد.
اگر در دل امید است،چون سبلان پابرجایی و معجزه را دیده ای
با من همراه باش.
راستی من مینا هستم.در رشته مکانیک سیالات درس می خوانم.
دوست دارم در باره موفقیت بنویسم.
با ارزوی روزگاری خوش
به امید دیدار